>

عمر با قافله ی شک و یقین می گذرد

      خسته شد چشم من از این همه پاییز و بهار

            نه عجب گر نکنم بر گل و گلزار نظر

                  در بهاری که دلم نشکفت از خنده ی یار

چه کند با رخ پژمرده من گل به چمن؟

      چه کند با دل افسرده ی من لاله ی باغ

            من چه دارم که بَرَم در بر آن غیر از اشک؟

                  وین چه دارد که نهد بر دل من غیر از داغ؟

عمر پا بر دل من می نهد و می گذرد

      می برد پژده ی آزادی زندانی را

            زودتر کاش به سر منزل مقصود رسد

                  سحری جلوه کند این شب ظلمانی را

پنجه ی مرگ گرفته است گریبان امید

      شمع جانم همه شب سوخته بر بالینش

            روح آزرده ی من می رمد از بوی بهار

                  بی تو خاری است به دل ، خنده ی فروردینش

عمر پا بر دل من می نهد و می گذرد

      کاروانی همه افسوس ، همه نیرنگ و فریب!

            سالها باغ و بهارم همه تاراج خزان

                  بخت بد ، هر چه کشیدم همه از دست حبیب

دیدن روی گل و سیر چمن نیست بهار

      به خدا بی رخ معشوق ، گناه است ! گناه!

            آن بهار است که بعد از شب جانسوز فراق

                  به هم آمیزد ناگه ، دو تبسم ، دو نگاه!